هنگام جوشکاریلوله های تیتانیومیو لوله های آلیاژ تیتانیوم، زمانی که محتوای اکسیژن و نیتروژن در جوش زیاد باشد، عملکرد جوش یا ناحیه متاثر از حرارت شکننده می شود. تیتانیوم در حدود 250 درجه، اکسیژن از 400 درجه و اکسیژن از 600 درجه شروع به جذب هیدروژن می کند. دما شروع به جذب نیتروژن می کند و هوا حاوی مقدار زیادی نیتروژن و اکسیژن است. تحت اثر تنش جوشکاری بزرگ، ترک های سرد ظاهر می شوند. مشخصه آن ترک هایی است که چندین ساعت یا حتی بیشتر پس از جوشکاری ایجاد می شود که به آن ترک تاخیری می گویند. مطالعات نشان داده است که انتشار هیدروژن در حین جوشکاری عامل اصلی ایجاد چنین ترک هایی است. در طول فرآیند جوشکاری، هیدروژن از حوضچه عمیق با دمای بالا به منطقه تحت تأثیر حرارت با دمای پایین پخش می شود. افزایش محتوای هیدروژن باعث افزایش میزان TiH2 رسوب شده در این ناحیه می شود که شکنندگی ناحیه متاثر از گرما را افزایش می دهد. علاوه بر این، به دلیل گسترش حجم بارش هیدرید، تنش بافتی زیادی ایجاد می‌شود که همراه با انتشار و تجمع اتم‌های هیدروژن به قسمت‌های پرتنش منطقه، منجر به ایجاد ترک می‌شود. راه اصلی برای جلوگیری از چنین ترک های تاخیری کاهش منبع هیدروژن در اتصالات جوشی است.
هنگام جوشکاریتولید کنندگان لوله تیتانیوم، تخلخل مشکل عمده ای است که اغلب با آن مواجه می شویم. علت اصلی تشکیل منافذ در نتیجه تأثیر هیدروژن است. اقدامات فرآیندی اصلی برای جلوگیری از ایجاد منافذ عبارتند از:
1) جوشکاری تحت حفاظت گاز آرگون با خلوص بالا، خلوص گاز آرگون نباید کمتر از 99.99 درصد باشد.
2) مواد آلی مانند پوست اکسید و لکه های روغن را روی سطح لوله تیتانیوم، صفحه تیتانیوم و چشم لوله صفحه تیتانیوم کاملاً پاک کنید. با روش های شیمیایی و مکانیکی تمیز می شود
3) حفاظت خوب از گاز را روی حوضچه مذاب اعمال کنید و جریان و سرعت جریان گاز آرگون را کنترل کنید تا از آشفتگی جلوگیری شود و بر اثر محافظتی تأثیر بگذارد.
4) پارامترهای فرآیند جوشکاری مناسب و مشخصات لوله تیتانیوم را انتخاب کنید، زمان ماند استخر عمیق را افزایش دهید و از آن برای تسهیل خروج حباب های هوا استفاده کنید که می تواند به طور موثر منافذ را کاهش دهد.
